در اين روش، براي فرم دهي اشکال، مواد اوليه داخل قالبي قرار گرفته و بعد از بسته شدن قالب مايع با فشار قوي به داخل قالب تزريق شده و شکل قالب را به مواد مي دهد، سپس قالب بازشده و بعد از تخليه مايع، قطعه از داخل قالب بيرون مي آيد.
مزاياي روش هيدرو فرمينگ عبارتند از:
· شکل دهي قطعات پيچيده با سطح مقطع هاي متفاوت در يک قطعه
· کاهش مراحل توليد
· کاهش زمان توليد
· کاهش هزينه هاي توليد
· کاهش سايش ابزار مصرفي
· عدم نياز به قالب هاي متعدد
· کاهش وزن قطعات توليد شده (بهينه سازي)
· حذف فرايند جوشکاري در توليد قطعات حساس
· کاهش خرابي قالب و افزايش طول عمر قالب
· حذف آلودگي صوتي در محيط کار
· کاهش تجهيزات متعدد (انواع پرس ها) براي توليد قطعات
· صافي سطوح قابل توجه نسبت به ديگر روش هاي ساخت
نحوه توليد قطعه در روش هيدروفرمينگ :
ابتدا يک طرف قالب که بر اساس نوع قطعه و هزينه هاي ساخت تعيين مي شود، ساخته شده و سپس در دستگاه هيدروفرمينگ، نصب مي شود. براي شروع کار، ابتدا مواد اوليه (ورق يا پروفيل) با ابعاد مورد نياز بريده شده و در محل از قبل تعيين شده در قالب، قرار مي گيرد. سپس طرف ديگر قالب که در واقع نگهدارنده مواد اوليه است، روي ورق يا پروفيل نشسته و عمل تزريق صورت مي گيرد. بعد از بسته شدن قالب، مايعي با دبي و فشار زياد اما کنترل شده، به فضاي قالب تزريق شده و ورق يا پروفيل را به ديواره طرف ديگر قالب فشرده و شکل قالب را به آن مي دهد.
در اين دستگاه، براي ايجاد فشار زياد، از دو مايع روغن و آب استفاده مي شود. روغن تامين کننده نيروي کاري و آب مايع عمل کننده فرايند (به علت فراواني و ارزان بودن آن) و سيستم عملکرد آنها نيز مشابه سرنگ است. روش هيدروفرمينگ، به دو دسته هيدروفرمينگ لولهاي و هيدروفرمينگ ورقي، قابل تقسيم بندي است. از هيدروفرمينگ لولهاي، بيشتر در توليد قطعاتي مانند سهراهي ها، اتصالات و... استفاده مي شود.
از روش هيدروفرمينگ ورقي (مواد اوليه مصرفي به صورت ورق هستند) بيشتر براي توليد قطعات بدنه و شاسي و... استفاده مي‌شود. اين روش، بيشتر شبيه کشش عميق است با اين تفاوت که درکشش ورق، مي بايستي بعد از چندين مرحله کشش، به فرم مورد نظر برسد، اما در روش هيدروفرمينگ، قطعات طي يک مرحله به قطعه مورد نظر تبديل مي شوند.
در حال حاضر، از اين فرايند در توليد قطعات بسياري از خودروهاي توليدي نظير دوج دورانگو، فورد F-150 مدل 2004، پونتياک مدل 2006، سوبارو ايمپزا مدل 2006 و شورلت مدل 1997 استفاده مي شود.
با توجه به گسترش روزافزون استفاده از اين روش در توليد قطعات پيچيده و با توجه به مزاياي اشاره شده، به نظر مي رسد که سازندگان قطعات خودرو را مي بايستي نسبت به استفاده از اين روش در توليد قطعات خود ترغيب کرد تا در نهايت، ضمن کاهش قيمت تمام‌شده، از اتلاف منابع موجود و مواد اوليه نيز جلوگيري شود.
