در اين روش، براي فرم­ دهي اشکال، مواد اوليه داخل قالبي قرار گرفته و بعد از بسته­ شدن قالب مايع با فشار قوي به داخل قالب تزريق شده و شکل قالب را به مواد مي­ دهد، سپس قالب باز­شده و بعد از تخليه مايع، قطعه از داخل قالب بيرون مي­ آيد.

مزاياي روش هيدرو فرمينگ عبارتند از:

· شکل­ دهي قطعات پيچيده با سطح مقطع­ هاي متفاوت در يک قطعه

· کاهش مراحل توليد

· کاهش زمان توليد

· کاهش هزينه­ هاي توليد

· کاهش سايش ابزار مصرفي

· عدم نياز به قالب­ هاي متعدد

· کاهش وزن قطعات توليد شده (بهينه­ سازي)

· حذف فرايند جوشکاري در توليد قطعات حساس

· کاهش خرابي قالب و افزايش طول عمر قالب

· حذف آلودگي صوتي در محيط کار

· کاهش تجهيزات متعدد (انواع پرس­ ها) براي توليد قطعات

· صافي سطوح قابل توجه نسبت به ديگر روش­ هاي ساخت

 

نحوه توليد قطعه در روش هيدروفرمينگ :

ابتدا يک طرف قالب که بر اساس نوع قطعه و هزينه­ هاي ساخت تعيين مي­ شود، ساخته شده و سپس در دستگاه هيدروفرمينگ، نصب مي­ شود. براي شروع کار، ابتدا مواد اوليه (ورق يا پروفيل) با ابعاد مورد نياز بريده شده و در محل از قبل تعيين­ شده در قالب، قرار مي­ گيرد. سپس طرف ديگر قالب که در واقع نگهدارنده مواد اوليه است، روي ورق يا پروفيل نشسته و عمل تزريق صورت مي­ گيرد. بعد از بسته­ شدن قالب، مايعي با دبي و فشار زياد اما کنترل­ شده، به فضاي قالب تزريق شده و ورق يا پروفيل را به ديواره طرف ديگر قالب فشرده و شکل قالب را به آن مي­ دهد.

در اين دستگاه، براي ايجاد فشار زياد، از دو مايع روغن و آب استفاده مي­ شود. روغن تامين­ کننده نيروي کاري و آب مايع عمل­ کننده فرايند (به­ علت فراواني و ارزان بودن آن) و سيستم عملکرد آنها نيز مشابه سرنگ است. روش هيدروفرمينگ، به دو دسته هيدروفرمينگ لوله­اي و هيدروفرمينگ ورقي، قابل تقسيم­ بندي است. از هيدروفرمينگ لوله­اي، بيشتر در توليد قطعاتي مانند سه­راهي­ ها، اتصالات و... استفاده مي­ شود.

از روش هيدروفرمينگ ورقي (مواد اوليه مصرفي به صورت ورق هستند) بيشتر براي توليد قطعات بدنه و شاسي و... استفاده مي‌شود. اين روش، بيشتر شبيه کشش عميق است با اين تفاوت که درکشش ورق، مي­ بايستي بعد از چندين مرحله کشش، به فرم مورد نظر برسد، اما در روش هيدروفرمينگ، قطعات طي يک مرحله به قطعه مورد نظر تبديل مي­ شوند.

در حال حاضر، از اين فرايند در توليد قطعات بسياري از خودروهاي توليدي نظير دوج دورانگو، فورد F-150 مدل 2004، پونتياک مدل 2006، سوبارو ايمپزا مدل 2006 و شورلت مدل 1997 استفاده مي­ شود.

با توجه به گسترش روزافزون استفاده از اين روش در توليد قطعات پيچيده و با توجه به مزاياي اشاره شده، به نظر مي ­رسد که سازندگان قطعات خودرو را مي­ بايستي نسبت به استفاده از اين روش در توليد قطعات خود ترغيب کرد تا در نهايت، ضمن کاهش قيمت تمام‌شده، از اتلاف منابع موجود و مواد اوليه نيز جلوگيري شود.